|
Strona 1 z 3 
Wspólnota Błogosławieństw powstała we Francji w 1973 roku na wzór pierwszych wspólnot chrześcijańskich, pod nazwą Wspólnota Lwa Judy i Baranka Paschalnego. Założyły ja dwa małżeństwa: brat Efraim (Gérard Croissant, protestancki pastor pochodzący z rodziny żydowskiej) i jego żona Josette Croiisant - oraz Jean-Marc i Mirelle. Lew Judy i Baranek Paschalny to biblijne określenia Chrystusa, pierwsze z nich mówi o Jego potędze, a drugie o słabości Ofiarnego Baranka oddającego siebie na Kalwarii. Ta maleńka z początku wspólnota modlitewna rozrosła się szybko w znaną obecnie Wspólnotę Błogosławieństw. W 1992 roku Wspólnota została zatwierdzona przez władze Kościoła katolickiego jako prywatne stowarzyszenie wiernych. W grudniu 2007 minęło pięć lat od czasu, kiedy Wspólnota Błogosławieństw otrzymała, na zasadach ad experimentum, zatwierdzenie swoich statutów. Zatwierdzenie to zostało przedłużone na kolejne dwa lata.Sam brat Efraim, zaangażowany w ruch charyzmatyczny, po osobistym doświadczeniu spotkania na swojej drodze Maryi, został katolikiem, Wspólnota Błogosławieństw jest również wspólnotą katolicką. Z tego doświadczenia przemienienia życia urodziła się wspólnota łączącą tradycje: wschodnią, zachodnią i judaistyczną z duchowością Karmelu. Brat Efraim pisze o niej: „Byliśmy mali, pozostaliśmy mali i pragniemy być, czy raczej stawać się takimi coraz bardziej. Królestwo boże tak się miedzy nami rozrosło, że teraz przyjeżdżający goście pytają, gdzie jest grób założyciela i widząc mnie są dość rozczarowani”To, co jest tak charakterystyczne dla Wspólnoty, to powołanie do jedności wszystkich stanów. Tworzą ją zarówno rodziny, jak i osoby konsekrowane: bracia i siostry, kapłani, i osoby wolnego stanu.Brat Efraim: „Wspólnotę zapoczątkowały dwa małżeństwa. Potem dołączyli inni: celibatariusze i rodziny. Gdy otrzymaliśmy to wezwanie, mieliśmy już żony i dzieci. Może się to wydawać szalone. Dla nas było to normalne. Stwierdzamy po prostu, że życie małżeńskie i rodzinne znajduje swą pełnię w modlitwie, w adoracji, nawet w pewnego rodzaju ciszy, a dzieci bardzo na tym korzystają. Odnajdujemy większą równowagę niż ta, którą znajduje się żyjąc w świecie”.„Jak w Kościele, w którym znajdujemy różne stany, rodziny z małymi dziećmi, starsze małżeństwa, celibatariuszy, którzy wybierają lub nie złożenie na ręce biskupa ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Inni są wezwani do diakonatu lub kapłaństwa. Osoby rozwiedzione i powtórnie poślubione, które pragną pojednania z Kościołem i chcą z tego powodu żyć w czystości i bardzo potrzebują życia wspólnotowego, gdzie panują czyste relacje uczuciowe”.„Jej powołaniem jest łączyć świeckich i duchownych pragnących wspólnie naśladować pierwszą wspólnotę chrześcijańską przez życie wspólne, dzielenie się dobrami, dobrowolne ubóstwo, intensywne życie sakramentalne i liturgiczne, zaangażowanie w służbie ubogim i głoszenie Ewangelii w ścisłym zjednoczeniu z Kościołem katolickim i jego reprezentantami”.Wspólnota Błogosławieństw jest wspólnotą typu monastycznego, rytm życia jej członków wytycza modlitwa: Jutrznia, Msza Święta, liturgia godzin, różaniec i całodzienna adoracja, modlitwa w ciągu nocy i posty. Szczególnie bliska jest jej duchowość karmelitańska. Do podstawowych lektur formacji członków Wspólnoty należą Dzieła świętej Teresy z Avila, Świętego Jana od Krzyża i oczywiście "Mała Droga" św. Tereski od Dzieciątka Jezus.W Domach wspólnoty jej członkowie gromadzą się kilkakrotnie w ciągu dnia na modlitwę w ozdobionej bizantyjskimi ikonami kaplicach. Zapalane są menory, siedmioramienne żydowskie świeczniki oraz lampki oliwne przy ikonach. Liturgia jest celebrowana w sposób majestatyczny, pozbawiony pośpiechu. Brat Efraim: „Piękno liturgii, jakość śpiewu, dekoracje, mają odzwierciedlać coś z blasku nieprzerwanego uwielbienia, którym jest wypełnione Jeruzalem niebieskie”.Wspólnota czerpie niezwykle dużo z bogactwa duchowego naszych korzeni, pozostając w duchu ekumenicznej jedności z naszymi Starszymi Braćmi w wierze.Wraz z Maryją w jej Magnificat, odkrywa wciąż na nowo tajemnice Bożych obietnic, złożonych na ręce Abrahama, pragnąc się nieustannie łączyć duchowo ze Źródłem, z którego płynie Życie w obfitości. Wyznaczając swoją drogę, Wspólnota opiera się jednocześnie na Deklaracji soborowej Nostra Aetae, której krótki fragment warto tu przypomnieć:"Kościół Chrystusowy uznaje bowiem, że początki jego wiary i wybrania, stosownie do zbawczego misterium Boga, znajdują się już u patriarchów, Mojżesza i proroków. Wyznaje, że wszyscy wierzący w Chrystusa, synowie Abrahama w porządku wiary, objęci są powołaniem tego patriarchy, a zbawienie Kościoła mistycznie wyobrażone jest w wyjściu narodu wybranego z ziemi niewoli. Dlatego Kościół nie może zapomnieć, że poprzez ten lud, z którym Bóg w swoim niewysłowionym miłosierdziu zechciał zawrzeć dawne przymierze, otrzymał Objawienie Starego Testamentu i czerpie pokarm z korzenia szlachetnej oliwki, w którą wszczepione są gałązki oliwnej dziczki pogan. Kościół wierzy bowiem, że Chrystus, nasz Pokój, poprzez krzyż pojednał Żydów i pogan oraz jednych i drugich w sobie uczynił jednością".Wspólnota oddaje nieustannie w swojej modlitwie cały Kościół, prosząc wciąż na nowo o jedność dla niego.Z modlitwy jako źródła życia od wielu lat rodzi się ogromne bogactwo apostolatów Wspólnoty. Sa one zawsze odpowiedzią jej członków na potrzeby lokalnych parafii i miejsc, gdzie są Domy Wspólnoty. Przykładem może być założone przez Wspólnotę Wydawnictwo - Błogosławieństw, Maria-Multi-Media, miesięczniki (Ogień i Światłom, Troas, Maria), Radio Ecclésia - katolickie radio diecezji Nimes, misje w Afryce, Chinach i Rosji, sesje (Lourdes, Lisieux), rekolekcje, ewangelizacja młodych (obóz w Bonnecombe...), ewangelizacja przez taniec, opieka na nad osobami bezdomnymi, niepełnosprawnymi, sierotami, chorymi (szpital w Afryce...), pracownie (witraże, malarstwo, ikony, dewocjonalia, wyrób świec, wyroby ze skóry...) itp.Jednym z najpiękniejszych charyzmatów Wspólnoty jest jej nieustanne zanurzenie w Sercu Boga poprzez Adorację Najświętszego sakramentu - oraz jej gościnność. Sama przekonałam się w Izraelu, jak radośnie i chętnie Wspólnota przyjmuje pod swój dach pielgrzymów i ubogich – zarówno pod względem materialnym, jak i duchowym – i jaką piękną troską ich otacza.Wspólnota jest obecna na prawie wszystkich kontynentach, najliczniej w Europie. Liczy aktualnie około 1600 członków. Ma 86 domów na 5 kontynentach: 37 we Francji, 24 w innych krajach Europy, 11 w Afryce, 4 w obu Amerykach, 7 w Azji i Oceanii oraz 3 na Bliskim Wschodzie.
|