Modlitwy podczas Nabożeństwa pierwszych sobót

fatima-311x555MODLITWA PRZED SPOWIEDZIĄ Z INTENCJĄ ZADOŚĆUCZYNIENIA NIEPOKALANEMU SERCU MARYI:

Boże, pragnę teraz przystąpić do świętego sakramentu pojednania, aby otrzymać przebaczenie za popełnione grzechy, szczególnie za te, którymi świadomie lub nieświadomie zadałem ból Niepokalanemu Sercu Maryi. Niech ta spowiedź wyjedna Twoje miłosierdzie dla mnie oraz dla biednych grzeszników, by Niepokalane Serce Maryi zatriumfowało wśród nas.

LUB:

MODLITWA PODCZAS OTRZYMYWANIA ROZGRZESZENIA Z INTENCJĄ ZADOŚĆUCZYNIENIA NIEPOKALANEMU SERCU MARYI:

Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu, szczególnie za moje grzechy przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi.

 

MODLITWA PO PRZYJĘCIU KOMUNII ŚWIĘTEJ I WZBUDZENIU INTENCJI WYNAGRADZAJĄCEJ:

Najchwalebniejsza Dziewico, Matko Boga i Matko moja! Jednocząc się z Twoim Synem pragnę wynagradzać Ci za grzechy tak wielu ludzi przeciw Twojemu Niepokalanemu Sercu. Mimo własnej nędzy i nieudolności chcę uczynić wszystko, by zadośćuczynić za te obelgi i bluźnierstwa. Pragnę Najświętsza Matko, Ciebie czcić i całym sercem kochać. Tego bowiem ode mnie Bóg oczekuje. I właśnie dlatego, że Cię kocham, uczynię wszystko, co tylko w mojej mocy, abyś przez wszystkich była czczona i kochana. Ty zaś, najmilsza Matko, Ucieczko grzesznych, racz przyjąć ten akt wynagrodzenia, który Ci składam. Przyjmij Go również jako akt zadośćuczynienia za tych, którzy nie wiedzą, co mówią, w bezbożny sposób złorzeczą Tobie. Wyproś im u Boga nawrócenie, aby przez udzieloną im łaskę jeszcze bardziej uwydatniła się Twoja macierzyńska dobroć, potęga i miłosierdzie. Niech i oni przyłączą się do tego hołdu i rozsławiają Twoją świętość i dobroć, głosząc, że jesteś błogosławioną między niewiastami, Matką Boga, której Niepokalane Serce nie ustaje w czułej miłości do każdego człowieka. Amen.

 

MODLITWA PRZED RÓŻAŃCEM PO WZBUDZENIU INTENCJI WYNAGRADZAJĄCEJ:

Królowo Różańca Świętego. Oto klękamy do modlitwy, by w pierwszą sobotę odmówić różaniec, o który prosiłaś. Chcemy przez niego zadośćuczynić za grzechy swoje, naszych bliskich, naszej Ojczyzny i całego świata. Pragniemy modlić się szczególnie za tych, którzy najdalej odeszli od Boga i najbardziej potrzebują Jego miłosierdzia. Wspomóż nas, abyśmy pamiętali o tej intencji wyznaczonej przez Ciebie. Pomóż nam wynagradzać naszym różańcem cierpienia Twego Niepokalanego Serca i Najświętszego Serca Jezusowego.

 

MODLITWA PO KAŻDEJ TAJEMNICY RÓŻAŃCA:

O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia.

 

MODLITWA ANIOŁA Z FATIMY:

O Boże mój, wierzę w Ciebie, uwielbiam Ciebie,
ufam Tobie i miłuję Ciebie.
Proszę Cię o przebaczenie dla tych, którzy w Ciebie nie wierzą,
Ciebie nie uwielbiają, nie ufają Tobie i Ciebie nie miłują.
Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty.
W najgłębszej pokorze cześć Ci oddaję i ofiaruję Tobie
Przenajdroższe Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Jezusa Chrystusa,
obecnego na ołtarzach całego świata
jako wynagrodzenie za zniewagi,
świętokradztwa i obojętność, którymi jest On obrażany.
Przez nieskończone zasługi Jego Najświętszego Serca
i przez przyczynę Niepokalanego Serca Maryi,
proszę Cię o łaskę nawrócenia biednych grzeszników.

 

MODLITWA PRZED ROZMYŚLANIEM NAD TAJEMNICĄ RÓŻAŃCA po wzbudzeniu intencji wynagradzającej za grzeszników, którzy nie chcą słuchać Matki Najświętszej ani być Jej dziećmi, którzy okazują Maryi obojętność, a nawet Ją nienawidzą i wiele czynią, by pomniejszyć Jej chwałę.
    
Matko Najświętsza, Niepokalana Maryjo! Z radością przyjmuję Twe zaproszenie do udziału w Twoim rozmyślaniu. W pierwsze soboty otwierasz Swe Niepokalane Serce dla każdego, kto pragnie wlać we własne serce te najważniejsze znaki, jakie Bóg ukazał nam we Fatimie. Proszę, otwórz przede mną Swoje Serce. Ośmielam się prosić o to z całą pokorą, ale i z dziecięcą śmiałością, ponieważ chcę Cię naśladować, ponieważ chcę żyć miłością do Twego Syna, ponieważ pragnę zawsze trwać w stanie łaski i miłować Twój święty Różaniec, wreszcie – ponieważ pragnę wszystkiego, co tylko mogę ofiarowywać w duchu zadośćuczynienia za grzeszników. Daj mi uczestniczyć w Twym rozmyślaniu, a ja obiecuję wprowadzać w życie Słowo, które wlejesz do mego małego serca, by stawało się coraz milsze Tobie, bliższe Tobie, podobniejsze do Twego Niepokalanego Serca. A jeśli chcesz, zawsze możesz zabrać me serce, a dać mi Swoje – jak uczyniłaś to z tyloma swoimi dziećmi. Będę wtedy duszą najszczęśliwszą na świecie!

 

MODLITWA NA ZAKOŃCZENIE ROZWAŻANIA:

Niebieski Ojcze, zgodnie z Twoją wolą wyrażoną w przesłaniu anioła, Twój Syn Jednorodzony stał się człowiekiem w łonie Najświętszej Dziewicy Maryi. Wysłuchaj moich próśb i dozwól mi znaleźć u Ciebie wsparcie za Jej orędownictwem, ponieważ z wiarą uznaję Ją za prawdziwą Matkę Boga. Amen.

Katolickie Centrum ojcostwa DOM OJCA

Katolickie Centrum Ojcostwa DOM OJCAcentrum_logo

istnieje od 22 października 2014 r. Jednym ze sposobów realizacji celów Centrum jest prowadzenie DOMU OJCA – ośrodka, o charakterze interdyscyplinarnym przy udziale specjalistów z zakresu psychologii, pedagogiki, prawa, duszpasterstwa, poradnictwa rodzinnego, psychoterapii, terapii uzależnień, pracy socjalnej i innych dyscyplin pokrewnych. SZCZEGÓŁY

tytuł315 sierpnia 1991 r., na zakończenie VI Światowych Dni Młodzieży w Częstochowie, podczas pożegnania z młodzieżą, Jan Paweł II mówił:

Drodzy młodzi Przyjaciele, „otrzymaliście ducha przybrania za synów” (Rz 8, 15). Nie zmarnujcie tego wspaniałego dziedzictwa!… Jesteście synami Bożymi: bądźcie z tego dumni!… Z mocą, którą obdarza was Chrystus, mówcie wszystkim ludziom, że Bóg pragnie uczynić każdego człowieka swoim synem! Wasze świadectwo niech będzie zaczynem nowego świata, którego pragnie każdy człowiek: świata prawdziwie sprawiedliwego, solidarnego i braterskiego. Na tej drodze niech wam towarzyszy Matka Boga i ludzi, Pani Jasnogórska… (św. Jan Paweł II, Częstochowa, 15 VIII 1991)

Miałem wtedy 25 lat, byłem klerykiem V roku, nie pamiętam, czy słuchałem tych słów Papieża i jak je wtedy rozumiałem… Kiedy jednak dzisiaj czytam te słowa, to czuję, że było w nich jakieś ważne wezwanie, jakieś ważne zadanie i jakieś ważne posłanie, które wtedy proroczo kierował do słuchających tam młodych ludzi Święty papież…

W Małej Regule życia i działania WBO mamy zapisane, że Wspólnota Bożego Ojcostwa czuje się „przedziwnym owocem tamtych dni i duchowych przeżyć z Ojcem Świętym. Sześć lat, po tamtym spotkaniu, latem 1997 r., poczuliśmy się w sposób szczególny, tu w Częstochowie, zaproszeni do odkrywania na nowo owej najgłębszej tajemnicy chrześcijańskiego powołania: dziedzictwa synów Bożych (por. Ga 4, 4-6). Od tamtych dni zadanie to staje się dla WBO-wiczów coraz bardziej życiową pasją i misją w Kościele, a jednocześnie drogą do świętości, będącej podstawowym dziedzictwem synów Bożych”…

Dzisiaj ta pasja i misja WBO przybiera bardzo konkretny kształt i wymiar:  Katolickie Centrum Ojcostwa DOM OJCA… I tu znów niespodzianka! Kolejna „interwencja” Jana Pawła II? Kiedy powstawał Statut Centrum Ojcostwa, wiedzieliśmy, że jego patronem, oprócz św. Józefa z Nazaretu i taty św. Tereski, Ludwika Martin, powinien być św. Jan Paweł II. Po pierwsze dlatego, że wszystko zaczęło się właśnie wtedy, w sierpniu 1991 r., gdy Jan Paweł II przyjechał na Jasna Górę i wołał na całą Częstochowę: Otrzymaliście ducha przybrania za synów… Po drugie, Jan Paweł II to jeden z tych współczesnych ludzi, o których możemy wszyscy z całą odpowiedzialnością powiedzieć, że byli na ziemi „promieniowaniem Bożego Ojcostwa”. I po trzecie wreszcie, Centrum powstaje w roku kanonizacji Jana Pawła II…

Najbardziej jednak niezbitym dowodem na to, że św. Jan Paweł II ma swój udział w powstaniu WBO i Centrum, i że powinien być jego Patronem, jest fakt, że Katolickie Centrum Ojcostwa DOM OJCA zostaje erygowane dekretem przez Metropolitę Częstochowskiego, Arcybiskupa Wacława Depo  22 PAŹDZERNIKA 2014, dokładnie w pierwsze liturgiczne wspomnienie (pierwsze po kanonizacji) św. Jana Pawła II!… To tak jakby św. Jan Paweł II chciał, żebyśmy tego dnia, kiedy będziemy wspominali Jego święte życie i dziękowali Ojcu za dar Jego pontyfikatu, obchodzili odtąd razem z Nim rocznicę powstania Centrum Ojcostwa i dziękowali Ojcu za ten niezwykły niezasłużony dar dla nas i dla Kościoła…

Tak więc osoba św. Jana Pawła II staje nam się przez ten fakt jeszcze bardziej żywa, jeszcze bardziej bliska, i jeszcze bardziej nasza…

Centrum Ojcostwa i Jan Paweł II, Jan Paweł II i Centrum Ojcostwa… Niech Ojcu Niebieskiemu będzie cześć i chwała za te Jego niezwykłe zrządzenia, przedziwne plany, „precyzyjne” prowadzenie historii naszej Wspólnoty, z dokładnymi” terminami”, z przewidzianymi wydarzeniami i darowanymi nam Świętymi (ksR)

Historia i duchowość Wspólnoty Bożego Ojcostwa

wbo

 
Widzicie zatem, jak wielkie i zobowiązujące jest dziedzictwo synów Bożych, do którego jesteście powołani. Przyjmijcie je z wdzięcznością i odpowiedzialnością. Nie zmarnujcie go! Miejcie odwagę, aby w sposób konsekwentny żyć tym dziedzictwem każdego dnia i głosić je innym. W ten sposób świat będzie się stawał coraz bardziej wielką rodziną synów Bożych. Czyż nie tego właśnie potrzebuje dzisiejszy świat?
(Orędzie Ojca Świętego Jana Pawła II do młodzieży całego świata z okazji VI światowego Dnia Młodzieży 4).
 
 

V Światowy Dzień Młodzieży – Częstochowa 1991

 

14 i 15 sierpnia 1991 r. w Częstochowie miało miejsce jedno z najwspanialszych spotkań Jana Pawła II z młodymi. W Orędziu, przygotowującym młodzież całego świata na to spotkanie, Jan Paweł II napisał: „Jako temat VI Światowego Dnia Młodzieży wybrałem słowa świętego Pawła: Otrzymaliście ducha przybrania za synów (Rz 8, 15). Są to słowa, które wprowadzają w najgłębszą tajemnicę chrześcijańskiego powołania: według planu Bożego jesteśmy prawdziwie powołani, aby stać się dziećmi Bożymi w Chrystusie przez Ducha Świętego. Czy można pozostać obojętnym wobec tak zawrotnej perspektywy? Człowiek – istota stworzona i ograniczona, więcej, grzesznik – przeznaczony jest, aby być dzieckiem Boga! Jakże nie wołać ze świętym Janem: Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy! (1 J3, 1) Czy można pozostać nieczułym na takie wezwanie ojcowskiej miłości Boga, który zaprasza do wspólnoty życia tak głębokiego i intymnego?” (Orędzie Ojca Świętego Jana Pawła II do młodzieży całego świata z okazji VI światowego Dnia Młodzieży 1).

 

lato 1997 r.

 

Wspólnota Bożego Ojcostwa, czuje się przedziwnym „owocem” tamtych dni i duchowych przeżyć z Ojcem Świętym. Sześć lat, po tamtym spotkaniu, latem 1997 r., poczuliśmy się w sposób szczególny, tu w Częstochowie, zaproszeni do odkrywania na nowo owej najgłębszej tajemnicy chrześcijańskiego powołania: dziedzictwa synów Bożych (por. Ga 4, 4-6). Tym razem było to wezwanie do wspólnego odkrywania i realizowania pewnego programu życia, wyrażającego się najbardziej w pełnieniu woli Ojca w każdej okoliczności swego życia (por. M7, 21). Od tamtego dnia zadanie to staje się dla nas coraz bardziej życiową pasją i misją w Kościele, a jednocześnie drogą do świętości, będącej podstawowym dziedzictwem synów Bożych.  Wspólnota Bożego Ojcostwa jest od samego początku wspólnotą wszystkich stanów: małżeństw, rodzin, osób duchownych, konsekrowanych, bezżennych…

 

duchowość dziecięctwa

 

Zaproszeni do wspólnoty życia „tak głębokiego i intymnego”, jakim jest powołanie, aby stawać się coraz bardziej dziećmi Bożymi w Chrystusie przez Ducha Świętego, każdego dnia „zginamy kolana nasze przed Ojcem, od którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi” (por. Ef 3, 14n), którego z pokorą prosimy, abyśmy najpierw sami w codzienności odkrywali i przeżywali Ojcostwo Boga, a przez to dopiero coraz bardziej i wyraźniej stawali się środowiskiem odkrywania, przeżywania i głoszenia powołania każdego człowieka do życia w wolności dzieci Bożych (por. Rz 8, 14-17). Świat – pisał Jan Paweł II – poszukując z niepokojem u progu drugiego tysiąclecia dróg współżycia bardziej solidarnego, koniecznie potrzebuje oparcia się na osobach, które właśnie dzięki Duchowi Świętemu umieją żyć jako prawdziwi synowie Boży (por. Orędzie Ojca Świętego Jana Pawła II do młodzieży całego świata z okazji VI światowego Dnia Młodzieży 2). Ta umiejętność życia jako synów Bożych oznacza dla nas w praktyce powołanie do uwielbiania Boga swoim życiem (por. Orędzie Ojca Świętego Jana Pawła II do młodzieży całego świata z okazji VI światowego Dnia Młodzieży 2). Świadomość tego, że „w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” (por. Dz 17, 28), pozwala nam wierzyć, że każdy nasz najmniejszy czyn i wysiłek może być uświęcony. Czujemy się przeto wezwani, by z miłością wykonywać najmniejsze czyny i poprzez codzienne świadectwo uczciwego życia, rzetelną pracę oraz ofiarę, składaną z cierpienia, i często niełatwej, a nawet bolesnej historii naszego życia celebrować w codzienności tajemnicę życia w wolności dzieci Bożych. Razem ze św. Teresą z Lisieux (która wraz ze swoimi świętymi rodzicami, Zelią i Ludwikiem Martin, jest główną Patronką Wspólnoty) pragniemy widzieć w Bogu przede wszystkim Ojca nieskończonego miłosierdzia, Miłosierną Miłość, której przypisujemy tajemnicę naszego powołania i całego naszego życia. Mała droga dziecięctwa duchowego św. Teresy jest we Wspólnocie Bożego Ojcostwa pedagogiczną metodą, której podstawą jest Boże Ojcostwo i miłosierna Miłość Ojca Niebieskiego.

 

Adoracja dla Życia

 

Do tego, aby żyć nieustanną pamięcią o ojcostwie Boga i zatapiać w Nim swoją codzienność, uzdalniać ma nas przyjęcie określonego stylu życia, który we Wspólnocie Bożego Ojcostwa wyznaczony jest przez tzw. Małą regułę życia i kontemplacji WBO, określającą nasze życie modlitwą i kontemplacją. Jesteśmy przekonani, że tylko poprzez kontemplacyjne nastawienie do rzeczywistości, jesteśmy zdolni stawać się synami Ojca, przyjmować Jego Ducha, pozwolić prowadzić się przez Niego, być otwartym na Jego działanie w historii naszego życia osobistego i w historii świata (por. Orędzie Ojca Świętego Jana Pawła II do młodzieży całego świata z okazji VI światowego Dnia Młodzieży 2). Naszym doświadczeniem jest, że tylko dzięki modlitwie, w czasie której Bóg wysyła do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze! (por. Ga 4, 6-7), jesteśmy zdolni odkrywać siebie takimi, jakimi widzi nas Ojciec, odradzać się nieustannie w swojej tożsamości i rozpoznawać w swojej historii życia niezwykły Dar, uzdalniający nas do życia w wolności i prawdzie. Szczególną modlitwą i nabożeństwem we Wspólnocie Bożego Ojcostwa jest praktykowana od wielu lat w każdą II sobotę miesiąca Adoracja dla Życia.

 

Święto Bożego Ojcostwa

 

We Wspólnocie Bożego Ojcostwa czujemy się w szczególny sposób zaproszeni, by zbliżać się do Boga i odkrywać Jego Ojcowskie Oblicze. Jakże wspaniałym doświadczeniem Kościoła jest ciągłe odkrywanie, że w Bogu Ojcostwo nie jest tylko wyłącznie jakąś Jego „częścią”, czy jakimś Jego atrybutem, ale Jego tożsamością. Byciem Boga jest BYĆ OJCEM! Naszym Ojcem! Stąd celem naszego wspólnego życia i działania jest nauczyć się –  w szkole Ducha Świętego – „dostępu” do tego Ojcostwa, które jest prawdziwym Ojcostwem, bardziej rzeczywistym niż wszystkie inne rzeczywistości, którymi karmi się nasze istnienie. Owocem osobistego doświadczenia tego, że Bóg jest Ojcem i że naturą Jego Ojcostwa jest dawanie życia, staje się pragnienie głoszenia prawdy o Bożym Ojcostwie wszędzie tam, gdzie Ojciec jest nie znany, nie czczony i nie kochany. Prawie od początku swojego istnienia, członkowie Wspólnoty Bożego Ojcostwa, organizują w każdą pierwszą niedzielę sierpnia Święto Bożego Ojcostwa, którego celem jest prorokowanie Bożego Ojcostwa, a co za tym idzie, życia w Ojcu – które, dzięki Duchowi Świętemu, staje się prawdziwym życiem synów Bożych.  Szerząc w ten sposób kult Bożego Ojcostwa, jesteśmy zdeterminowani, by nieść światu Dobrą Nowinę o tym, że choć nasze życie może zostać ciężko zranione, nie musimy się lękać, ponieważ mamy możliwość uciec się do prawdziwego ojcostwa: Ojcostwa naszego Boga, który jest Bogiem żywych a nie umarłych.

 

być ojcem dla sierot

 

Odpowiadając z pokorą na tę potrzebę, Wspólnota Bożego Ojcostwa rozpoznaje swoje miejsce i powołanie w Kościele jako swego rodzaju bycie ojcami dla sierot (por. Syr 4, 1-10). Pragniemy podejmować swoją misję szczególnie wobec tych osób w świecie, które przez doznane w swoim życiu zranienie stracili zdolność otwierania się w wierze na obecność Ojca. Wobec takich osób podejmujemy szczególną posługę miłości braterskiej, potocznie nazywaną we Wspólnocie towarzyszeniem ojcowskim. Jest to jedna z form życia braterskiego i realizowania Słowa Bożego, które „stworzyło” i dalej stwarza Wspólnotę: „Troszczcie się o Miłość” (por. 1Kor 14, 1a). Celem towarzyszenia ojcowskiego jest braterska (ojcowska) pomoc w przyjęciu swego życia tym, którzy nie rozpoznali go jako daru, których życie zostało kiedyś nie przyjęte lub odrzucone; przywrócić godność życia wszędzie tam, gdzie zostało ono przekreślone, zranione i zafałszowane; oraz przywrócić prawdziwy obraz samego siebie tym, którzy czują się źli i wydają się być „niczym”. Posługa ta, choć domaga się solidnego przygotowania i zdolności, czujemy, że opiera się przede wszystkim na pewnym posłaniu, mandacie, otrzymanym od samego Boga, który jest Panem Życia. Dlatego z pokorą otwieramy się na dar pewnego posłannictwa, w mocy Ducha Świętego, do towarzyszenia życiu ludzkiemu i sprawiania, by ów trud towarzyszenia wydawał owoce życia. Wielkim darem staje się we Wspólnocie obecność osób, którzy dzięki łasce Bożej, pragną stawać się narzędziami Bożego Życia dla tych, którzy w świecie żyją jak „sieroty bez ojca” (wyrażenie zaczerpnięte od o. R. Cantalamessy – Hymn ciszy. Medytacje o Ojcu, s. 5-9 – służy nam ono do określenia tych wszystkich, którzy nie znają Ojca, którzy nie rozpoznali własnego życia jako daru Ojca, wskutek czego nie przeżywają go pod Jego miłującym i czułym spojrzeniem, w konsekwencji czego straciło ono w ich odczuciu wszelką wartość i stało się bezużyteczne i niepotrzebne). Osoby te, dzięki otwieraniu się na miłosierdzie Boże, odnajdują w sobie taki „odblask” Boskiego Ojcostwa, który jest w stanie nieść i przywracać nadzieję temu, którego życie zostało zranione. Ten „odblask”, czerpiący niekiedy podobieństwo bardziej z ludzkiego ojcostwa, a czasem bardziej z ludzkiego macierzyństwa, staje się szczególnego rodzaju ojcostwem lub macierzyństwem duchowym, opartym na coraz silniejszej relacji dziecięcej, która pozwala otwierać się  w wierze na  obecność Ojca.

 

Dom Ojca

 

Idea Domu Ojca zrodziła się w WBO z obietnicy, którą Bóg dał nam przez Swoje Słowo: Tyś bowiem, Boże mój, objawił  swemu słudze, że zbudujesz mu dom, stąd to sługa twój tak ośmiela się modlić przed Twoim obliczem.  A teraz, Jahwe, Ty sam jesteś Bogiem. Skoro obiecałeś swojemu słudze to szczęście, racz teraz pobłogosławić ten dom swojego sługi, aby trwał przed Tobą na wieki, bo co Ty, Jahwe, pobłogosławisz, będzie błogosławione na wieki (1 Krn 17, 25-27). Dom Ojca jest miejscem, w którym członkowie WBO pragną przeżywać i przekładać na język praktyki chrześcijańskiej ową rzeczywistość życia w Ojcu i w ten sposób realizować cel życia i działania WBO: aby Ojciec był poznany – aby Ojciec był czczony – aby Ojciec był kochany. Dom Ojca pełni we Wspólnocie potrójną funkcję. Po pierwsze jest miejscem spotkań, modlitwy i formacji członków Wspólnoty Bożego Ojcostwa. Jednocześnie jest przestrzenią odnowy, uzdrowienia i wewnętrznej przemiany dla wielu osób, które do tej pory żyły w świecie jak „sieroty bez Ojca”, często w środowiskach patologicznych, rozbitych rodzinach i w poczuciu bezsensu życia. Mieszkanie w Domu Ojca daje im możliwość odnowy życia duchowego, terapii i formacji na różnych płaszczyznach życia, odbudowania własnej tożsamości i rozpoczęcia dojrzałego dorosłego życia. I wreszcie, Dom Ojca, jest miejscem realizacji misji członków WBO, podejmowanej w Kościele, która od 22 października 2014 r.  – w pierwsze liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II – przybrała kształt Katolickiego Centrum Ojcostwa DOM OJCA.

 

Katolickie Centrum Ojcostwa DOM OJCA

 

Celem wszelkich działań Katolickiego Centrum Ojcostwa DOM OJCA jest troska o jak najpełniejszy rozwój człowieka jako dziecka Bożego, a co za tym idzie – prowadzenie działalności związanej z problematyką Bożego Ojcostwa – również w jego ziemskim wymiarze, czyli naturalnym i duchowym ojcostwie i macierzyństwie. Katolickie Centrum Ojcostwa DOM OJCA kieruje swoją ofertę zarówno do osób żyjących samotnie, jak i w małżeństwie i rodzinie. A realizujemy ją przez prowadzenie Domu Ojca – ośrodka o charakterze interdyscyplinarnym, przy udziale psychologów, psychoterapeutów, pedagogów, prawników, kapłanów i innych specjalistów, wspierających i troszczących się o wszechstronny rozwój człowieka. W wyremontowanych przez nas pomieszczeniach piwnicznych Domu Ojca, mieszczą się pokoje i gabinety Centrum Ojcostwa, w których staramy się jak najlepiej towarzyszyć człowiekowi w jego dojrzewaniu i rozwoju na wszystkich płaszczyznach życia. Nie spodziewaliśmy się nawet, że działalność Centrum Ojcostwa będzie rozwijała się w tak szybkim tempie: powstają ciągle nowe projekty (warsztaty, konferencje, rekolekcje, spotkania indywidualne i grupowe, i inne zajęcia). Osób potrzebujących towarzyszenia ojcowskiego zgłasza się coraz więcej. Biorą oni udział w indywidualnych terapiach, konsultacjach, warsztatach i spotkaniach, mających na celu przywrócenie im dojrzałości duchowej, psychicznej, emocjonalnej itp. Dlatego istniejące warunki lokalowe, w których podejmujemy ową działalność jest niewystarczająca pod każdym względem. Otrzymaliśmy zgodę Biskupa, Metropolity Częstochowskiego, Abpa Wacława Depo, na rozbudowę Domu Ojca. Jest już przygotowany projekt,, którego część będzie zajmowała nieduża Świątynia (kaplica) ku czci Boga Ojca (jeden z najważniejszych celów życia i działania Wspólnoty Bożego Ojcostwa: aby szerzyć kult Bożego Ojcostwa i przyprowadzać do Boga wszystkie „sieroty bez Ojca”), duża aula – na potrzeby prowadzenia warsztatów, sesji, konferencji i innych spotkań oraz gabinety – pomieszczenia na indywidualne spotkania w ramach poradnictwa w Katolickim Centrum Ojcostwa DOM OJCA. Póki co szukamy ludzi i życzliwych „środowisk”, które mogłyby i chciały pomóc i wesprzeć nas w owym „projekcie Ojca” i które rozpoznają w naszym powołaniu „znak czasu” dla współczesnego świata i człowieka, szczególnie tego, który nosi w sobie bolesną „ranę Ojca” i potrzebuje wsparcia i bardzo konkretnej pomocy, którą właśnie m.in. ma stanowić dla nich DOM OJCA w Częstochowie.

 

błogosławieństwo przez ręce ojca

 

Szczególnym sposobem realizowania misji przez członków WBO jest, podejmowana od wielu lat we Wspólnocie Bożego Ojcostwa, w sposób szczególny przez wszystkim ojców (mężczyzn, ojców naturalnych, duchownych), modlitwa w intencji wszystkich sierot bez ojca, przypominająca swoją formą i treścią błogosławieństwo, jakie ojciec rodziny udziela swoim dzieciom i całej rodzinie. Błogosławieństwo ojca to przywoływanie dobroci Boga do życia innych osób poprzez wypowiadane słowa: np. widzę Bożą dobroć w tobie; jesteś umiłowanym dzieckiem Boga;  niech cię Bóg strzeże i błogosławi; niech twoje serce wypełnia Boża miłość itp. Wierzymy bardzo mocno, że każde takie błogosławieństwo, wypowiadane przez ojca, jest profetycznym Słowem miłości, wypowiadanym wprost do naszego ducha, przynoszącym życie do suchych i pustych miejsc w nas. Poprzez nie jesteśmy zapraszani przez Ojca, aby uwierzyć Mu, gdy mówi: „Udzielę wam mego ducha po to, abyście ożyli” (por. Ez 37, 14). W modlitwie tej prosimy dla naszych braci, aby bez względu na to, jakie było ich dotychczasowe doświadczenie ojca, Duch Święty zasadził głęboko w ich sercach poznanie Boga jako kochającego Ojca, który pragnie wyzwolić ich do życia. Jest to prośba o łaskę uwierzenia i zrozumienia dla nich, że On miłuje ich z całego serca, nie stawiając żadnych warunków, i że mogą z ufnością powierzyć Mu swoje życie.

 

 modlitwa synowska

 

Przyjmując zatem z wielką radością, wdzięcznością, a zarazem pokorą powołanie i charyzmat do życia i misji we Wspólnocie Bożego Ojcostwa, każdy nasz dzień oddajemy w Dłonie Tego, który nam to wszystko podarował, prosząc, aby sam sprawiał w nas to, do czego nas zaprosił. I aby w ten sposób był bardziej POZNANY, CZCZONY i KOCHANY:  

Zginamy kolana nasze przed Tobą, Ojcze,
od Którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi,
abyś według bogactwa Swej chwały sprawił w nas przez Ducha Swego
wzmocnienie siły wewnętrznego człowieka.
Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w naszych sercach;
abyśmy w Miłości wkorzenieni i ugruntowani,
wraz ze wszystkimi świętymi zdołali ogarnąć Duchem,
czym jest Szerokość, Długość Wysokość i Głębokość,
i poznać miłość Chrystusa, przewyższającą wszelką wiedzę,
abyśmy zostali napełnieni całą Pełnią Bożą.
Tobie zaś który mocą działającą w nas możesz uczynić nieskończenie
więcej niż prosimy czy rozumiemy,
Tobie chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie
po wszystkie pokolenia wieku wieków. Amen.
(por. Ef 3, 14-21)

MISJA DOMU OJCA

Dom Ojca

Idea Domu Ojca zrodziła się w WBO z obietnicy, którą Bóg dał nam przez Swoje Słowo: Tyś bowiem, Boże mój, objawił  swemu słudze, że zbudujesz mu dom, stąd to sługa twój tak ośmiela się modlić przed Twoim obliczem.  A teraz, Jahwe, Ty sam jesteś Bogiem. Skoro obiecałeś swojemu słudze to szczęście, racz teraz pobłogosławić ten dom swojego sługi, aby trwał przed Tobą na wieki, bo co Ty, Jahwe, pobłogosławisz, będzie błogosławione na wieki (1 Krn 17, 25-27). Dom Ojca jest miejscem, w którym członkowie WBO pragną przeżywać i przekładać na język praktyki chrześcijańskiej ową rzeczywistość życia w Ojcu i w ten sposób realizować cel życia i działania WBO: aby Ojciec był poznany – aby Ojciec był czczony – aby Ojciec był kochany.

Dom Ojca pełni we Wspólnocie potrójną funkcję:

  • Po pierwsze jest miejscem spotkań, modlitwy i formacji członków Wspólnoty Bożego Ojcostwa.
  • Jednocześnie jest przestrzenią odnowy, uzdrowienia i wewnętrznej przemiany dla wielu osób, które do tej pory żyły w świecie jak „sieroty bez Ojca”, często w środowiskach patologicznych, rozbitych rodzinach i w poczuciu bezsensu życia. Mieszkanie w Domu Ojca daje im możliwość odnowy życia duchowego, terapii i formacji na różnych płaszczyznach życia, odbudowania własnej tożsamości i rozpoczęcia dojrzałego dorosłego życia.
  • I wreszcie, Dom Ojca, jest miejscem realizacji misji członków WBO, podejmowanej w Kościele, która od 22 października 2014 r.  – w pierwsze liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II – przybrała kształt Katolickiego Centrum Ojcostwa DOM OJCA.

 

Katolickie Centrum Ojcostwa DOM OJCA

 

Celem wszelkich działań Katolickiego Centrum Ojcostwa DOM OJCA jest troska o jak najpełniejszy rozwój człowieka jako dziecka Bożego, a co za tym idzie – prowadzenie działalności związanej z problematyką Bożego Ojcostwa – również w jego ziemskim wymiarze, czyli naturalnym i duchowym ojcostwie i macierzyństwie. Katolickie Centrum Ojcostwa DOM OJCA kieruje swoją ofertę zarówno do osób żyjących samotnie, jak i w małżeństwie i rodzinie. A realizujemy ją właśnie przez  prowadzenie Domu Ojca – ośrodka o charakterze interdyscyplinarnym, przy udziale psychologów, psychoterapeutów, pedagogów, prawników, kapłanów i innych specjalistów, wspierających i troszczących się o wszechstronny rozwój człowieka. W wyremontowanych przez nas pomieszczeniach piwnicznych Domu Ojca, mieszczą się pokoje i gabinety Centrum Ojcostwa, w których staramy się jak najlepiej towarzyszyć człowiekowi w jego dojrzewaniu i rozwoju na wszystkich płaszczyznach życia.

Nie spodziewaliśmy się nawet, że działalność Centrum Ojcostwa będzie rozwijała się w tak szybkim tempie: powstają ciągle nowe projekty (warsztaty, konferencje, rekolekcje, spotkania indywidualne i grupowe, i inne zajęcia). Osób potrzebujących towarzyszenia ojcowskiego zgłasza się coraz więcej. Biorą oni udział w indywidualnych terapiach, konsultacjach, warsztatach i spotkaniach, mających na celu przywrócenie im dojrzałości duchowej, psychicznej, emocjonalnej itp. Dlatego istniejące warunki lokalowe, w których podejmujemy ową działalność jest niewystarczająca pod każdym względem. Otrzymaliśmy zgodę Biskupa, Metropolity Częstochowskiego, Abpa Wacława Depo, na rozbudowę Domu Ojca. Jest już przygotowany projekt, którego część będzie zajmowała kaplica: ŚWIĄTYNIA KU CZCI BOGA OJCA (jeden z najważniejszych celów życia i działania Wspólnoty Bożego Ojcostwa: aby szerzyć kult Bożego Ojcostwa i przyprowadzać do Boga wszystkie „sieroty bez Ojca”), duża aula – na potrzeby prowadzenia warsztatów, sesji, konferencji i innych spotkań oraz gabinety – pomieszczenia na indywidualne spotkania w ramach poradnictwa w Katolickim Centrum Ojcostwa DOM OJCA.

Póki co szukamy ludzi i życzliwych „środowisk”, które mogłyby i chciały pomóc i wesprzeć nas w owym „projekcie Ojca” i które rozpoznają w naszym powołaniu „znak czasu” dla współczesnego świata i człowieka, szczególnie tego, który nosi w sobie bolesną „ranę Ojca” i potrzebuje wsparcia i bardzo konkretnej pomocy, którą właśnie m.in. ma stanowić dla nich DOM OJCA w Częstochowie.

MOŻE TY POMOŻESZ BUDOWAĆ NAM DOM OJCA?

1 22 23 24 25