Pogłębione życie duchowe członków Wspólnoty Bożego Ojcostwa – realizujące się przede wszystkim poprzez stałą formację w ramach WBO – ma owocować coraz większym pragnieniem służby w Kościele i w świecie, poprzez podjęcie wezwania Bożego i powołania do stawania się ojcami dla sierot (por. Syr 4, 1-10) – szczególnej misji i apostolstwa: głoszenia i niesienia życia, największego daru Ojca, tym, którzy stracili zdolność otwierania się  w wierze na  transcendencję Boskiej obecności. Pragniemy w ten sposób kroczyć w świecie małą drogą dziecięctwa duchowego, razem z naszą Świętą Siostrą Teresą od Dzieciątka Jezus, która przez swoją głęboką znajomość scientia amoris , zrozumiała, że Miłość jest naprawdę sercem Kościoła: Zrozumiałam, że Kościół ma Serce i że to Serce płonie Miłością. Zrozumiałam, że tylko Miłość zdolna jest poruszać członki Kościoła. [...] Zrozumiałam, że  w Miłości zawierają się wszystkie powołania, że Miłość jest wszystkim . Misję służby w dziele Bożego Ojcostwa podejmujemy m.in. poprzez:

 

a.    Służba na rzecz odkrywania, podejmowania duchowego ojcostwa przez wszystkich, którzy pragną odpowiadać na wezwanie Boga: „bądź ojcem dla sierot” (por. Syr 4, 1-10, otwierając się na szczególną posługę miłości braterskiej (ojcowskiej), polegającej na wspieraniu, duchowym towarzyszeniu tym wszystkim, którzy w świecie żyją jak sieroty bez Ojca i którzy potrzebują pomocy w przyjęciu swego życia  i przywróceniu godności wszędzie tam, gdzie zostało ono przekreślone, zranione, zafałszowane i nie rozpoznane jako największy dar Ojca.   

 

 
b.    Podejmowanie dzieł miłosierdzia chrześcijańskiego poprzez m.in. tworzenie różnego rodzaju sieci wsparcia i pomocy tym wszystkim, którzy nie znają Ojca i którzy żyją w świecie - wskutek odrzucenia i nieakceptacji ze strony innych osób, najczęściej ojca i matki - jak sieroty bez ojca. Poprzez tworzenie takich środowisk - prorockich miejsc doświadczania „już”  I „jeszcze nie” królestwa Ojca, a nade wszystko Jego miłosiernej miłości, członkowie WBO pragną prowadzić innych do odkrywania siebie takimi, jakimi widzi ich Ojciec, do odradzania się w synowskiej tożsamości i do rozpoznawania w swojej historii życia niezwykłego daru, uzdalniającego do życia w wolności dziecka Bożego (por. Rz 8, 14-17) .