Parę lat temu zostawił mnie człowiek, który był dla mnie bardzo ważny. Dopiero wtedy zobaczyłam, że całe swoje życie oparłam na nim. Moje poczucie bezpieczeństwa w życiu było zależne tylko od tego człowieka. Chora relacja, która urosła na fundamencie moich zranień... Jego odejście zostawiło pustkę tak ogromną, że wydawało mi się, że nawet Pan Bóg nic nie zdoła z nią zrobić. A właśnie to był moment, od którego zaczął się proces mojego, bardzo gruntownego uzdrawiania. Teraz, choć Pan Bóg ciągle ma co uzdrawiać, jestem innym, mam wrażenie "nowym człowiekiem". Kiedy w Wigilię Paschalną jest śpiewany Exultet, zawsze łza mi się w oku kręci, gdy słyszę słowa "błogosławiona wina", bo tak właśnie postrzegam to co się w moim życiu wydarzyło... To piękna, choć bolesna OBECNOŚĆ OJCA... Niezwykła tajemnica...