W czasie tego Święta Bożego Ojcostwa zobaczyłem jak bardzo Bóg Trójjedyny przemienia naszą Wspólnotę. I ta metamorfoza jest przedziwna... tylko Bóg może tak przemieniać.

Po pierwsze śpiew i diakonia uwielbienia.
Pamiętam te czasy kiedy próbowaliśmy śpiewać i grać bardzo "zawodowo". Była perkusja i bas był swego czasu i Łukasz Goc ze swoją "kaczką" dawał czadu. Sililiśmy się na "wielkie" improwizacje (każdy chciał śpiewać własnym głosem i Ci którzy mają słuch muzyczny mieli czasem niezły ubaw :) ). Wychodziło nam raz lepiej, raz gorzej, ale aspiracje artystyczne były wielkie i każdy (lub prawie każdy) robił co mógł żeby było naprawdę "profesjonalnie" (nie liczę tutaj tych, którzy profesjonalistami rzeczywiście byli i są). Pamiętam, że spotykaliśmy się w piwnicy u św. Zygmunta na próbach i mieliśmy nawet aranżacje dla niektórych utworów. Mniej lub bardziej dopieszczone, ale były.... ehhh... to były czasy :) Niestety nieraz bywało, że zamiast na instrumentach graliśmy sobie na nerwach i to już nie było fajne... czasem bywało naprawdę trudno.

Jak sobie myślę teraz o tamtych czasach to widzę grupę dzieciaków w piaskownicy przed blokiem. Takich urwisów trochę, które nie wiedzą jeszcze za bardzo jak się razem bawić, ale bardzo tego chcą.

A teraz... Jak wspominał o. Remigiusz, w naszych pieśniach jest przede wszystkim modlitwa (no przynajmniej tak się staramy żeby była:) Pieśni są proste, praktycznie bez żadnej aranżacji, śpiewane najczęściej unisono (wyjątkowo gdzieś tam dyskretnie się czasem drugi głos się pojawi). Pewnie, że wciąż może być w nich więcej gorliwej modlitwy - ale ta metamorfoza się jednak dokonała. W relacjach między nami wyczuwam jakąś delikatność, wrażliwość na drugiego... Taki np. M. gdzieś tam się za plecami uwija, żeby wszystko było dobrze ustawione, przygotowane. Na Święcie w tym roku wystarczyło, że na chwilę wzrok odwróciłem, a już na pulpicie leżały akordy do następnej pieśni. M. jeszcze raz Ci z całego serca dziękuję. Robisz to z taką prostotą i miłością brachu... Dzięki, naprawdę. Dziękuję wszystkim z Diakonii Uwielbienia i całej WBO za piękną, wspólną modlitwę. Może muzycznie niespecjalnie doskonałą, ale za to pełną serca. To dla Boga ważniejsze.

Druga rzecz, o której chcę krótko wspomnieć to tańce.
One też się zmieniły. I też w podobny sposób.

Te kiedyś były naprawdę super. Wyskakał się człowiek, pokręcił, uhahał jak małe dziecko. Ile radości w tym było i frajdy. Wielkie dzięki dla T. za tamten czas, za tamte tańce i zabawy.

Dzisiaj Bóg daje nam w tańcu modlitwę. I to jest coś co naprawdę rzuca na kolana. Patrząc na Taniec Błogosławieństwa w niedzielę kilkukrotnie się wzruszałem i miałem takie przekonanie w sercu, że Bóg też się wzrusza w tym czasie i po prostu nie jest w stanie odmówić nam błogosławieństwa. Pozostałe tańce też wnosiły do liturgii coś, czego nie potrafię określić słowami. To jest cudowne i po prostu Boże!

M., jesteś dla nas tanecznym prorokiem. Bardzo Ci dziękuję :)

I Bogu przede wszystkim chwała za to, że wszczepia modlitwę w różne aspekty naszego życia.

Boże uczyń nasze serca pokornymi, abyśmy nie przywłaszczyli sobie nic z tego, co dla nas uczyniłeś. Amen.

 

Mariusz W.