Jechałem pociągiem z Lublina. Po całym trudnym styczniu, do spraw uwikłanych nieustannie w przeszłość, obciążających... Wyszło słońce, ostatni wiosenny dzień przed lutowyn ochłodzeniem. Przyszedł spokój i cudowność świerków, zasłonek, chorałów w formacie mp3 i saren za oknem. Czytałem Tomasza z Akwinu. Klarowny wykład o  "essentia" i "esse" - o istocie i istnieniu, jako składowych każdego bytu. I o bęzwzględnym prymacie tego drugiego. Dla św. Tomasza same istoty najdoskonalszych nawet rzeczy - ale pozbawione istnienia, są niczym wobec rzeczy nawet najlichszych, ale istniejących. To poprzez istnienie każda rzecz styka się z Bogiem. Najpiękniejsze zatem scenariusze życia, doskonałe zdrowie, niezawodny umysł, wolne od grzechów sumienie, życie rodzinne owiane spokojem... niczym są i nie warte zawracania głowy. Ponieważ nie istnieją. To życie, które mam, rzeczy, które istnieją, nieskończenie ważniejsze są - tylko dlatego, że są właśnie. Przecież nie musiałbym istnieć, ani ta chwila w pociągu, ani ten ostatni wiosenny dzień przed ochłodzeniem. Przecież Bóg nie musiał być Stwórcą. To znaczy Ojcem (!) swojego stworzenia... "Esse autem est illud quod est magis initium..."