Dzisiejsze Słowo Boże popchnęło mnie do szerszych przemyśleń. Nie często w Piśmie świętym Jezus idzie w góry na całą noc, po to aby się modlić. To wydarzenie biblijne z ew. św. Łukasza na pewno ma jakieś głębsze znaczenie. Jezus wypełniając wolę Ojca w swojej misji nie chce być sam. Chce dzielić się chwałą jaką obdarzył Go Ojciec. Dlatego otacza się uczniami spośród których wybiera Dwunastu. Wraz z nimi schodzi na dół, do wszystkich ludzi. Tam dzieli się tym czym sam został obdarowany. Uzdrawia chorych i broni przed złym duchem. Jego dzieło może się wypełnić tylko w gronie osób. Tam gdzie cel został zgodnie obrany: „ Tam gdzie zgodnie dwóch albo trzech prosi w imię Moje tam Ja jestem”. Z tymi, których wybrał, pozostaje do końca swych dni.
To co dzisiaj przeżywam, odnośnie do tego tekstu biblijnego, wiąże się z pewnym wydarzeniem sprzed paru lat. Pamiętam czas w którym bardzo pragnąłem spotykać się ludźmi całkiem innymi, niż ci z którymi spotykałem się dotychczas. Modliłem się o to. To było pragnienie, którego wrażenie pamiętam do dziś: „ Mam dosyć już tych którzy widzą mnie jako narzędzie do własnych celów”. Nie chciałem już realizować tych celów źle wytyczonych, które przynoszą tylko strach i samotność. Chciałem jakiejś przemiany. Dotychczasowy tryb życia przytłaczał mnie swoim ciężarem, nie miał żadnego pozytywnego przekładu. Chociaż w środku szlachetne pobudki nadszarpywały sumienie, to jednak nie mogły się przebić przez szereg utartych stereotypów środowiskowych. Ojciec nie czekał długo z odpowiedzią, jak tylko „zobaczył” moją gotowość do przemiany. Jakiś czas później znalazłem się na pierwszym moim spotkaniu wspólnotowym. Nie miałem wtedy żadnych innych oczekiwań, jak tylko wspólnie realizować jakiś dobry cel. Cel który da spokój i bezpieczeństwo, który ma sens i który przynosi dobre owoce.
Teraz się cieszę, że już jakiś czas realizujemy wspólne cele, które dają życie, droga Wspólnoto. Cieszę się że już jakiś czas idziemy razem. Spoglądam na to wszystko jeszcze z wahaniem, że są inni, którzy bezinteresownie w duchu pokory i miłości dają z siebie. Dla mnie to wszystko choć nowe, to jednak pociąga mnie. Wszystkiego czego doświadczyłem najpiękniejszego, z perspektywy życia, to tutaj. W czasie mojego dialogu wspólnotowego przeżywałem i przeżywam to co cenię sobie najbardziej: wiarę, nadzieję i miłość. Dzięki Wam serdeczne za wszystko. Dajecie mi poznać, że aby być razem, nie trzeba za to płacić, wkupić się czy też robić coś za co się płaci w sumieniu.

Jacek