Jeszcze jedna refleksja. Nie mogę się powstrzymać…
Dzisiaj świętujemy trzecią rocznicę urodzin naszego syna Maksymiliana. Jest w moim sercu tak ogromna wdzięczność Ojcu za dar Życia moich dzieci. Przez pryzmat macierzyństwa dopiero dostrzegam, jakim cudem jest Życie i jak od początku do końca należy ono do Ojca. Dzisiaj rano aż się obudziłam, a właściwie dobudziłam ;-), kiedy wypowiedziałam słowa naszej wspólnotowej modlitwy: „zginamy kolana nasze przed Tobą Ojcze, od którego bierze początek wszelki ród na niebie i na ziemi”. Nasze Życie jest w rękach Ojca od początku do końca. Dopiero macierzyństwo uczy mnie, że każde Życie: moich dzieci, ale też moje, moich bliskich, i tych których mijam na ulicy jest najpiękniejszym, niepowtarzalnym Talentem danym nam od Ojca.

Aż boli kiedy myślę, jak często to Życie jest zabijane, czy choćby ranione w jakikolwiek sposób…

Myślę sobie, ile w nas jest czegoś co jest „zabite” przez grzech, zwyczajną słabość, niedojrzałość, nieudolność naszą i naszych bliskich. Myślę o tych, którzy nie znając Ojca, nawet nie przypuszczają, że Życie jest Darem, cudem. Myślę o tych, którzy niekochani w dzieciństwie, nie potrafią kochać Życia i dla wielu jest największym ciężarem, czasami nie do udźwignięcia... Myślę, jak bardzo Ojciec musi kochać „poranione”, cierpiące Życie, które On sam powołał przecież do radości i szczęścia. Jak patrzy Ojciec na to Życie… Musimy się uczyć Jego spojrzenia…

Myślę, a raczej czuję, że to miejsce dla WBO. Żeby chociaż jedno, drugie, trzecie Życie uwierzyło, że jest kochane przez Ojca, że może być kochane przez człowieka. Czasami myślę, że powinniśmy wyjść na ulicę i wołać: „jest Miłość, jest Ojciec”. Róbmy to w naszym życiu… można, nie zawsze się da na ulicach, ale tam gdzie powołuje nas Ojciec. Można przez gorliwą modlitwę, ofiarę, post. Można na tysiąc sposobów…

Prośmy Ojca o wrażliwe serca, abyśmy nikogo nie przeoczyli, abyśmy byli narzędziami w Jego rękach…

 

Ewa W.