ŚWIĘTA TERESA I "MAŁA DROGA" W MOIM ŻYCIU

 

Rękopisy św. Teresy znam od wielu lat i kilkakrotnie zdążyłam je już przeczytać. Przez ostatnie miesiące próbowałam do nich wrócić ale z wielkim trudem-nic nie rozumiałam, nic do mnie nie trafiało. Ta święta wydawała się po prostu nie dla mnie. Parę dni temu spróbowałam ponownie i jest to dla mnie wielkie odkrycie. Prawie w każdym zdaniu znajduje coś co w najrozmaitszy sposób dotyka mojego serca ale przede wszystkim bardzo pomaga w codziennym wypełnianiu obowiązków i życiu wiarą. Zupełnie nie przeszkadza, że Tereska w Karmelu a ja w świecie (i to w 21 wieku). Fascynuje mnie, że Teresa nie marnowała żadnej chwili życia. Mówi tak: "zawsze znajdę sposób by być szczęśliwą" i rzeczywiście wszystko było dla niej okazją aby okazać miłość i zaufanie Jezusowi. I nie modlitwa była ku temu okazją ale raczej cierpienia i trudności, które przynosiło życie zakonne. Teresa szuka wszędzie i w każdym Boga i znajduje Go... To jej "mała droga". Odkryłam, że choć trochę można tak żyć... Pamiętając o tym, choćby kilka razy w ciągu dnia, doświadczam obecności Boga całkiem innej niż dotychczas.

 

 

 

 

 

 

W ostatnim czasie odświeżyłam dwie pozycje książkowe o Teresce: Sekret Świętej Teresy z Lisieux i Realizm duchowy świętej Teresy z Lisieux.

Jest wiele treści, które mnie dotykają, pokazują jak daleko jestem od prawdy o sobie, prawdy, którą zna Chrystus.
Jako mama każdego dnia borykam się z wieloma obowiązkami, czasami chciałby, żeby było inaczej, nie było mycia, prania, gotowani, ale nie da się, bo to moje zadanie. Widzę, że często nie umiem reagować spokojnie, bardzo mi to przeszkadza i dlatego też z pomocą przychodzi Tereska i np. te słowa: "Każdy drobiazg zachowuje swoje znaczenie, gdyż każda chwila może być wyrazem Miłości lub jej sprzeniewierzeniem".

Św. Teresko módl się za nami.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Czego uczę się od Małej Świętej Teresy...

Czytając niedawno „Rękopisy…” zwróciłem uwagę na wyznanie Świętej Teresy:
„…znam swoją nieudolność i wiem, że choć starałabym się jak najlepiej, to i tak nie byłoby ze mnie wielkiego pożytku, gdyż nie mam, jak powiedziałam przed chwilą, żadnej wprawy w rzeczach ziemskich.”

Wiele myślałem o słabości i bezsilności Świętej Teresy. Zastanawiałem się czy słabość Teresy nie objawiła się wraz z odejściem z domu rodzinnego i podjęciem obowiązków zakonnych, tych prozaicznych choć niezbędnych, co do których, niestety, nie miała „żadnej wprawy”.
Wyznanie Świętej Teresy mocno zabrzmiało w moim sercu.

W moim życiu odkrywam coś bardzo podobnego, żadnej wprawy w rzeczach ziemskich i wielki wysiłek aby dokończyć raz podjęte zadanie ( w naszym domu jest wiele rzeczy, którym naprawdę niewiele potrzeba aby były dokończone… ale jednak potrzeba). To co dojrzałym ludziom przychodzi bez wysiłku, tak że prawie tego nie zauważają mnie udaje się w wielkim trudzie. Często ponoszę swoje mniejsze i większe porażki ( np. próbując załatwić jakąś sprawę w urzędzie
„plączę się” tak, że nie można mnie zrozumieć).

1 października, wczesnym rankiem, na Mszy Św. doszedłem do wniosku, że w zmaganiu z niezadowoleniem z siebie bardzo mi pomoże naśladować Świętą Teresę, Jej cierpliwość i spokój, i pogodzenie się z własną bezsilnością.

Dziś jest 9 października. Od kilku dni cieszę się cichym pokojem w moim sercu.

PSALM 131
Panie, moje serce się nie pyszni i oczy moje nie są wyniosłe.
Nie gonię za tym, co wielkie, albo co przerasta moje siły.
Przeciwnie: wprowadziłem ład i spokój do mojej duszy.
Jak niemowlę u swej matki,
jak niemowlę - tak we mnie jest moja dusza.
Izraelu, złóż w Panu nadzieję odtąd i aż na wieki!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ostatni "grupkowy" rozdział nie daje mi spokoju, i zmusza do przemyśleń.

Mocno zaintrygowała mnie "zuchwałość" Św. Teresy od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, w mówieniu o swojej słabości i niezachwianej pewności, że Pan Jezus wszystkie "głupstwa" jej wybaczy byleby była pokorna ...

W świetle rozdziału o pokorze, analizowałem swoje słabości i doszedłem do wniosku, że Pan Bóg daje mi je, jako miejsce wzywające do zwracania się do Niego. Tyle razy to słyszałem i czytałem i nie rozumiałem, i może dalej nie rozumiem ...

Kiedy pokusa jest nieodparta, zrozumiałem, że jest to chwila, aby zwrócić się do Pana, żeby prosić go o pomoc. Jest to chwila przypomnienia i refleksji. Staję wtedy w prawdzie przed Bogiem, jaki jestem słaby i bezsilny, i jak nic przed Nim nie mogę ukryć, przecież On mnie zna najlepiej ...

Czuję, że powinna to być chwila na opamiętanie, na przełamanie się.
Jest to sposobność aby rekompensować te upadki, które pojawiły się w przeszłości. Nie wiem czy mnie rozumiecie, chodzi mi o to, żeby zrobić odwrotnie, np. jeśli przez moją słabość wyrządzam krzywdę innej osobie, to powinienem w chwili słabości pomyśleć o tym, jak mogę się o tą osobę zatroszczyć i sprawić jej przyjemność.

Proszę Cię Panie o łaskę bycia pokornym.

 

 

 

 

 

 

 

 

Królestwo niebieskie doznaje gwałtu (przemocy). Ludzie gwałtowni zdobywają je. Owym zdobywaniem może być zrealizowana decyzja na umycie naczyń nie jutro, ale teraz.