|
08.06.2008. |
 Kandydatami do tytułu błogosławionych są Paulina i Georges Vanier – rodzice Jeana Vaniera, założyciela Arki i Wiary i Światła. Georges Vanier (1888-1967) brał udział w I wojnie światowej. We Francji w 1918 roku podczas walk z Niemcami stracił prawą nogę. Pauline Archer (1898-1991) była córką sędziego. Pobrali się w roku 1921. Po wojnie Georges Vanier obejmował coraz wyższe funkcje oficerskie w armii. Wkrótce został dyplomatą, m.in. od 1944 roku był ambasadorem Kanady we Francji. Wspólnie z żoną zajęli się wówczas pomocą dla ofiar wojny.
W latach 1959-1967 Georges-Philéas Vanier był generalnym gubernatorem Kanady. Gubernator reprezentuje monarchę angielskiego, który jest głową państwa kanadyjskiego. Vanier był pierwszym gubernatorem pochodzącym z francuskojęzycznego Quebecu i drugim dopiero urodzonym w Kanadzie. Jego wielką troską było zachowanie jedności kraju, w związku z narastaniem tendencji separatystycznych w Quebecu. Prywatnie Vanier był wielkim fanem hokeja. Kibicował drużynie Montreal Canadiens. Jedną z ostatnich czynności, jakie wykonał na tej ziemi - przed śmiertelnym zawałem serca - było obejrzenie w telewizji meczu hokejowego. Madame Vanier była kobietą niezwykle żywotną. Jej duchowa energia i piękny uśmiech zarażały wszystkich dokoła.On był prawnikiem, ona córką sędziego. Pobrali się we wrześniu 1921 roku. Georges miał już za sobą wiele wojskowych doświadczeń wojennych. Walczył na europejskich frontach I wojny światowej i zdobył gruntowne wykształcenie wojskowe. Stracił nogę, odznaczono go, awansowano… Potem był cenionym specjalistą od spraw wojskowych, dyplomatą… gubernatorem generalnym (czyli wicekrólem) Kanady… Oboje bardzo angażowali się w działalność społeczną, kombatancką. Ważniejsze jest może jednak coś zupełnie innego – promieniowali nadzieją, żyli modlitwą (indywidualną i codzienną, wspólną, półgodzinną…), codzienną Eucharystią. Ktoś ze znajomych zauważył, że widząc jedno, zawsze myślało się o obojgu. Wychowali pięcioro dzieci, w tym Jeana Vaniera, założyciela dwóch ruchów chrześcijańskich skupionych wokół osób z upośledzeniem umysłowym - „Arka“ oraz „Wiara i światło“.
Wiele osób, które znały Vanierów, twierdzi, że „zawsze myśleli o nich wspólnie“. Ich aktywność zakorzeniona była w głębokiej duchowości. Rozpoczynali dzień od Mszy świętej, a od roku 1944 postanowili codziennie modlić się wspólnie przez pół godziny. Pewien kanadyjski dziennikarz zanotował: „Ich całe serca i umysły pozostają w głębokiej komunii z Bogiem. Niektórzy mówią, że Bóg umarł. Co za absurd! Jeśli On umarł, to z kim rozmawiają Vanierowie?“. Po śmierci męża madame Vanier zamieszkała ze swym, słynnym już, synem Jeanem, we wspólnocie „Arki“ w Trosly pod Paryżem, w otoczeniu osób niepełnosprawnych. Tam też zmarła w wieku 93 lat.
|